Philips had ervoor gezorgd dat het moordend katholiek regime wat losser werd door werkkrachten aan te trekken uit alle delen van het land en de Belgische en Duitse grensstreek. Ook Pa was oostwaarts getrokken met zijn Roosendaalse schoolvriend Ome Willem, die protestant was. Pas veel later leerde ik dat er verschillende protestanten waren en op een bepaalde manier zou ik er ook eentje worden, maar dat wist ik toen nog niet. We hadden thuis een abonnement op de Panorama ipv de Katholieke Illustratie zoals dat gebruikelijk was in Brabant en Limland. Dat rebelse werd nog versterkt, toen /tante Liza, Papa's jongste zus, trouwde met een gescheiden Antwerpse cafehouder Nonkel Maurice, zoon van een Tielense onderwijzer die hem onterfde toen hij voor de horeca koos en die Luikenaren wel verstond!

En Nonkel Maurice kon fantastisch pianospelen! Zelf had hij er geen meer, maar als wij op bezoek waren bij Oma in Roosendaal speelde hij altijd op de piano in de salon. Oma had nog een echt huis. Met schoenschrapers naast de trapjes naar de voordeur en hoge ramen, trijpen stoelen met makassars en een lopertje over de pianotoetsen, kandelaars op tafel en een hanglampt met duizenden gekleurde glaasjes, een theemeubel met Chinees porcelein en haar pronkstuk; een fraai notenhouten vitrinekast met haar kristal en de familienaam in het deurglas geslepen met krulletjes en engeltjes en roosjes. Oma zat hier alleen met de feestdagen, voor door de weeks had ze haar achterhuis.